
مقوله موقعیت یابی از بدو خلقت انسان ، همواره مورد توجه بشر بوده و با توجه به پهنه جغرافیایی کره زمین هرگونه تکامل در عرصه موقعیت یابی مورد توجه انسان قرار داشته است. لذا تکنولوژی موقعیت یابی را به اعصار مختلفی می توان تقسیم نمود :
عصر ماهواره ( سیگنال های ارسالی از ماهواره می توانند محدوده وسیعی از زمین را پوشش دهند و با استفاده از چند ماهواره می توان کل کره زمین را تحت پوشش قرار داد. این سیستم علاوه بر موقعیت طولی وعرضی موقعیت را از نظر ارتفاع نیز اندازه گیری می کند.
* GLONAS: ( سیستم جهانی ناوبری ماهواره ای ) مشابه سیستم GPS کار می کند.و متعلق به کشور روسیه می باشد.
* GLILEO : ( گالیله) برنامه اروپا برای ناوبری جهانی بخصوص در جهت اهداف غیر نظامی که در صورت تحقق مطمئن تر و مؤثرتراز GPS می باشد.
* BEIDOU SYSTEM : متعلق به کشور چین می باشد.
* GPS (سیستم موقعیت یابی جهانی): تحت نظر وزارت دفاع آمریکا پایه ریزی و به منظور بهره برداری در ارتش مورد توجه قرار گرفت.
* در سال 1978 اولین بهره برداری نظامی از این سیستم جهانی شروع شد. در پی حادثه ای که برای هواپیمای خطوط هوایی آمریکا-کره جنوبی اتفاق افتاد، استفاده از سیستم GPS در سال 1996 از طرف سازمان دفاعی آمریکا برای عموم آزاد گردید. این سیستم از 24 ماهواره در فضا بهره برداری می کند( تعدادی نیز جهت رزرو در نظر گرفته شده است )و اطلاعات مربوط به موقعیت و زمان دقیق را در تمامی ساعات شبانه روز و در هر نوع شرایط آب و هوایی ارائه می نماید. گیرنده های GPS می توانند مکان (طول و عرض جغرافیایی و ارتفاع) سرعت، مسیر، جهت حرکت، فاصله و زمان باقیمانده تا مقصد، زاویه انحراف از مسیر، موقعیت های ثبت شده و شمال جغرافیایی را نشان می دهد و مقصد شما را با توجه به نیازتان بدرستی معلوم نمایند. بنابر این GPS ابزاری است توانمند برای بالا بردن اطمینان از تعیین موقعیت و هدایت صحیح کاربران.